آزمایشگاه‌های دانشگاهی؛ خط مقدم طراحی پیشران‌ها و مغزافزار‌های بازدارنده

به گزارش خبرنگار سرویس دانشگاه خبرگزاری آگاه، بومی‌سازی صنایع موشکی در ایران، با تکیه بر ظرفیت دانشگاه‌های تراز اول کشور، از مرحله مهندسی معکوس به مرحله «نوآوری بنیادین» رسیده است. در حوزه پیشران‌ها، دانشکده‌های مهندسی هوافضا و شیمی با ورود به عرصه نانو-کاتالیزور‌ها و مواد پرانرژی، موفق به تولید سوخت‌های پایداری شده‌اند که برد و سرعت موشک‌های ایرانی را به سطحی فراتر از انتظار رسانده است. نبرد ۱۲ روزه خردادماه، در واقع آزمون عملی پایان‌نامه‌های دکتری بود که در آن دقت اصابت زیر ۱۰ متر برای موشک‌های بالستیک دوربرد به اثبات رسید. این سطح از دقت، مدیون الگوریتم‌های هوش مصنوعی و هدایت اینرسیایی است که در مراکز تحقیقاتی دانشگاهی توسعه یافته‌اند.

بومی‌سازی فناوری‌های هایتک و سد نفوذ

یکی از دستاورد‌های حیاتی این پیوند، استقلال کامل در بخش «ریزفناوری‌های هدایت و کنترل» است. پیش از این، نفوذ در سامانه‌های الکترونیکی یکی از نگرانی‌های اصلی بود؛ اما امروز با طراحی ریزپردازنده‌ها و سنسور‌های بومی در گروه‌های برق و کامپیوتر دانشگاه‌های صنعتی، امکان هرگونه جمینگ (اختلال) یا نفوذ سایبری به سامانه‌های موشکی و پهپادی به صفر متمایل شده است. این خودکفایی در بخش هایتک، به ایران اجازه داد تا در جریان تنش‌های بهمن ۱۴۰۴، با اطمینان کامل از شبکه پدافندی یکپارچه خود، آسمان کشور را به منطقه‌ی پرواز ممنوع برای پیشرفته‌ترین جنگنده‌های نسل پنجم تبدیل کند.

پهپاد‌های دانشگاهی؛ از شناسایی تا نبرد شبکه‌محور

دانشگاه‌های صنعتی ایران با تمرکز بر «پرواز دسته جمعی» و پهپاد‌های پنهان‌کار، دکترین نبرد نامتقارن دریایی و هوایی را دگرگون کرده‌اند. فناوری‌های مربوط به مواد کامپوزیت سبک که در دانشکده‌های متالورژی توسعه یافته، پهپاد‌های ایرانی را قادر ساخته تا با مداومت پروازی بالا و سطح مقطع راداری بسیار پایین، از سد پدافندی ناو‌های متخاصم عبور کنند. این قدرت، دانشگاه را به شریک راهبردی صنایع دفاعی تبدیل کرده است؛ به گونه‌ای که امروز مراکز رشد و شرکت‌های دانش‌بنیان مستقر در دانشگاه‌ها، به طور مستقیم سفارش‌های عملیاتی برای حل بن‌بست‌های تاکتیکی در میدان نبرد دریافت می‌کنند.

نخبگان و بازدارندگی پایدار

فراتر از تجهیزات، مهم‌ترین دستاورد این پیوند، تربیت سربازان علمی است. نخبگانی که به جای مهاجرت، در پروژه‌های پیشران ملی جذب شده‌اند و با تکیه بر نگاه جهادی، بر پیچیدگی‌های تحریم غلبه کرده‌اند. این سرمایه انسانی، لایه حفاظتی اصلی کشور در برابر تهدیدات نوین است. همکاری میان دانشگاه و بدنه سیاسی-نظامی، مدلی موفق از «تجاری‌سازی دانش» در حوزه امنیت ملی را خلق کرده است که می‌تواند به عنوان الگویی برای بخش‌های غیردفاعی، به ویژه صنعت خودرو و انرژی، مورد استفاده قرار گیرد.

انتهای خبر/226860/