بودجه سال بعد نشان می دهد ورزش در اولویت نیست/ گله مندی ها دردی دوا نمی کنند

غلامعلی کارگر در گفت وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری آگاه، در خصوص بودجه 28 همتی وزارت ورزش و اعتراض روسای فدراسیون ها مبنی بر کم بودن رقم در نظر گرفته شده گفت: یک تعریفی که از بودجه ارائه می‌شود این است که بودجه شناسنامه هر دولت است , یعنی مشخص می‌کند روش کار دولت چیست و چه نوع نگاهی دارد. از طریق بودجه‌بندی به‌خوبی می‌توان فهمید که در کشور ما، مسائل ورزشی اصلاً در اولویت قرار ندارند.

همه می‌دانیم که در حال حاضر اولویت کشور، ورزش نیست

وی افزود: وقتی موضوعی در اولویت نباشد، طبیعتاً بودجه متناسبی هم برای آن در نظر گرفته نمی‌شود. به همین دلیل مشخص است که ما دعوای خاصی نداریم و بحث جدی‌ای هم شکل نمی‌گیرد، چه در فدراسیون‌ها باشیم، چه در وزارت ورزش و چه حتی در دانشگاه. همه می‌دانیم که در حال حاضر اولویت کشور، ورزش نیست. چه ورزش قهرمانی باشد، چه حرفه‌ای، چه آموزشی و پرورشی یا حتی ورزش همگانی و اوقات فراغت. وقتی دولت جدیت ندارد، این مسئله دقیقاً از نوع بودجه‌بندی مشخص می‌شود. قضاوتی که می‌توان داشت این است که این دولت توجه چندانی به مسائل ورزشی و سلامت جامعه ندارد و واقعاً در این شرایط حرف بیشتری نمی‌شود زد.

چرا خود وزارت ورزش تا این اندازه در تیم‌داری و باشگاه‌داری دخالت می‌کند

کارگر درباره تأکید وزیر ورزش درباره جذب اسپاسنر توسط روسای فدراسیون ها گفت: این شعار وزیر محترم زمانی محقق می‌شود که خود دولت از تصدی‌گری در ورزش دست بردارد. سؤال اینجاست که چرا خود وزارت ورزش تا این اندازه در تیم‌داری و باشگاه‌داری دخالت می‌کند و حاضر نیست حتی در موارد مشخصی مثل استقلال و پرسپولیس، این باشگاه‌ها را به‌طور واقعی واگذار کند یا نمی‌خواهد این کار را انجام دهد؟ زمانی بخش خصوصی وارد می‌شود که دولت زمینه را فراهم کند، مشوق ایجاد کند، انگیزه بدهد و شرایط را مهیا کند. در غیر این صورت، بخش خصوصی که از روی خیرخواهی وارد نمی‌شود. این مسئله به این سادگی نیست که بگوییم یک نفر بیاید و هزینه کند. در فرهنگ دینی و اعتقادی ما، بحث خیرین وجود دارد. همان‌طور که در سال‌های گذشته شاهد خیرین مدرسه‌ساز بودیم و در سال‌های اخیر هم خیرین دانشگاه‌ساز وارد شدند و در ساخت خوابگاه‌های دانشجویی، غذاخوری‌ها، دانشکده‌ها و پژوهشکده‌ها کمک کردند. اما به این شکل و با این صراحت، این بزرگواران به سمت ورزش و وزارت ورزش نمی‌آیند. چون نه آشنایی کافی دارند، نه انگیزه‌ای برایشان ایجاد شده و نه مشوقی وجود دارد.

اکنون باید به وزارت ورزش گفت قسم حضرت عباستان را باور کنیم یا دم خروس را؟

استاد دانشگاه تصریح کرد: به همین خاطر، کاری که انتظار می‌رود این است که خود وزارت ورزش از دخالت در باشگاه‌داری و تیم‌داری دست بردارد تا فدراسیون‌ها بتوانند به سمت بخش خصوصی بروند و از آن‌ها کمک بگیرند. اما در حال حاضر یک بام و دو هواست. اکنون باید به وزارت ورزش گفت قسم حضرت عباستان را باور کنیم یا دم خروس؟ وقتی وزارت ورزش در چیدمان فدراسیون‌ها و حتی رشته‌ها دخالت می‌کند و اجازه نمی‌دهد فدراسیون‌ها که ماهیتاً نهادهای غیردولتی هستند، خودشان تصمیم بگیرند، بخش خصوصی هم نمی‌تواند وارد شود. اگر فدراسیون‌ها اختیار داشته باشند، آن وقت بخش خصوصی هم هزینه می‌کند.اما وقتی دولت و نماینده‌اش یعنی وزارت ورزش حاضر نیست بسیاری از تصدی‌گری‌ها را واگذار کند، طبیعی است که کسی این حرف‌ها را جدی نگیرد. این صحبت‌ها معمولاً در حد شعار باقی می‌ماند و گله کردن‌های مداوم، دردی از ورزش کشور دوا نمی‌کند. 

انتهای خبر/232634/