نارضایتی غول‌های فناوری از دورکاری باوجود ثبت بهره‌وری ۱۳ درصدی

امروزه دورکاری به یک ساختار پایدار تبدیل شده است؛ به طوری که ۶۷ درصد از متخصصان IT و ۲۲.۹ درصد از کل نیروی کار آمریکا به طور منظم دورکاری می‌کنند. بررسی‌ها نشان می‌دهد از میان مشاغل با قابلیت دورکاری در آمریکا، ۵۲ درصد به صورت ترکیبی (Hybrid)، ۲۶ درصد کاملاً دورکار و تنها ۲۱ درد به طور تمام‌وقت حضوری هستند. این روند در اروپا حتی شدیدتر است؛ در کشور‌هایی مانند هلند، ایرلند، فنلاند و آلمان، بیش از ۷۰٪ کارکنان به صورت کامل یا پاره وقت دورکاری می‌کنند.

پایداری این مدل فراتر از یک ترجیح شخصی است؛ در واقع ۵۳ درصد کارکنان بیش از ۶۰ درصد زمان کاری سالانه خود را خارج از دفاتر فیزیکی می‌گذرانند. ۹۸ درصد متخصصان اعلام کرده‌اند که می‌خواهند این روال را تا پایان مسیر شغلی خود حفظ کنند، که نشان‌دهنده تغییر ماهیت کار از یک فضای فیزیکی به یک فضای ابری و توزیع‌شده است.

بهره‌وری عملیاتی و دستاورد‌های مالی

شاخص‌های عملکردی نشان می‌دهد که دورکاران ۱۳ درصد بهره‌وری بیشتری نسبت به کارکنان حضوری دارند و ۶۱ درصد آنها گزارش بازدهی بالاتر در خانه را تایید کرده‌اند. از نظر اقتصادی، شرکت‌ها با استفاده از مدل‌های منعطف سالانه به‌ طور متوسط ۱۱،۰۰۰ دلار به ازای هر کارمند در هزینه‌های مختلف صرفه‌جویی می‌کنند. در سوی دیگر، کارمندان نیز با حذف مخارج رفت‌وآمد، سالانه حدود ۱۲،۰۰۰ دلار پس‌انداز می‌کنند که این امر جذابیت دورکاری را دوچندان کرده است.

این تصویر مثبت، با روایت بخشی از مدیران طرفدار حضور فیزیکی در تضاد است. «مارک زاکربرگ»، مدیرعامل «متا»، با استناد به داده‌های داخلی مدعی شده است: «افرادی که از خانه کار می‌کنند، کارآمد نیستند.»، اما در مقابل، «نیک بلوم»، اقتصاددان دانشگاه «استنفورد» و از پژوهشگران برجسته دورکاری، می‌گوید داده‌های کلان اقتصادی روایت دیگری دارند. بهره‌وری نیروی کار آمریکا از سال ۲۰۲۰ افزایش محسوسی داشته و محتمل‌ترین توضیح برای بیشتر انجام شدن کارها، گسترش دورکاری است.

بلوم تأکید می‌کند شواهد قوی نشان می‌دهد در بسیاری از صنایع و مشاغل، انعطاف‌پذیری در کار از راه دور به‌ طور معناداری بهره‌وری را بالا می‌برد. او می‌گوید کارکنان در خانه بهتر تمرکز می‌کنند و در زمان رفت‌وآمد و وقت‌کشی‌های اداری صرفه‌جویی می‌شود. بخشی از این زمان آزادشده نیز به کار واقعی تبدیل می‌شود و یک مطالعه علمی آن را حدود ۴۰ دقیقه کار مفید اضافه در هفته برآورد کرده است. از زاویه‌ای وسیع‌تر، او یادآور می‌شود افزایش انعطاف‌پذیری می‌تواند محرک کارآفرینی هم باشد؛ به گفته بلوم نرخ راه‌اندازی کسب‌وکار‌ها از ۲۰۲۰ حدود ۲۰ درصد بالاتر رفته و امکان شروع و اداره شرکت‌ها به‌ صورت دورکاری یکی از عوامل این جهش است.

هوش مصنوعی؛ کاتالیزور بهره‌وری دورکاران

عوامل هوش مصنوعی (AI Agents) اکنون وظایف هماهنگی روتین را بر عهده گرفته‌اند. از اولویت‌بندی تیکت‌های پشتیبانی تا خلاصه‌سازی خودکار جلسات، هوش مصنوعی اصطکاک‌های دیجیتال را کاهش داده است. پیش‌بینی می‌شود تا سال ۲۰۲۷، نیمی از شرکت‌ها از اپلیکیشن‌های دارای عامل هوش‌مصنوعی استفاده کنند که می‌تواند پروژه‌های پیچیده را با حداقل نظارت انسانی مدیریت کرده و بهره‌وری تیم‌های توزیع‌شده را به طور جهشی افزایش دهد.

یا پشت میز یا اخراج

علیرغم این مزایا، حدود ۳۰ درصد از سازمان‌ها از جمله «آمازون»، «گوگل» و متا سیاست‌های سخت‌گیرانه‌ای را برای بازگشت به دفتر (RTO) وضع کرده‌اند. برخی شرکت‌ها مانند «مایکروسافت»، «استارباکس» و «پارامونت» مدل جدیدی را در پیش گرفته‌اند. آنها به کارکنانی که تمایلی به بازگشت حضوری ندارند، پیشنهاد «خرید خدمت داوطلبانه» یا «بسته‌های سنوات پایان کار» می‌دهند تا بدون درگیری، نیرو‌های مخالف را از سازمان جدا کنند. در موج جدید سخت‌گیری‌ها، نام‌هایی مانند «فیدلیتی»، «هوم دیپو» و «تی‌دی بانک» نیز در میان شرکت‌هایی دیده می‌شود که زمان حضور پشت میز را افزایش داده‌اند.

پاسخ کارکنان به این فشار‌ها قاطعانه بوده است؛ ۶۰ درصد از کارکنان کاملاً دورکار گفته‌اند که در صورت حذف انعطاف‌پذیری، قطعاً به دنبال شغل جدیدی خواهند رفت. این خط قرمز در میان نسل‌های جوان‌تر پررنگ‌تر است؛ نظرسنجی سال ۲۰۲۵ «دیلویت» نشان می‌دهد که ۶۵ درصد از کارکنان نسل زد و هزاره، در صورت اجبار به حضور تمام‌وقت در دفتر، گزینه استعفا را انتخاب خواهند کرد.

انتهای خبر/251452/