«موکب آمستردام»؛ روایتی از اربعین که مرزها را از میان برمی‌دارد

بیشتر کتاب‌هایی که درباره اربعین نوشته شده‌اند، از تجربه شخصی نویسنده یا مشاهدات او در مسیر نجف تا کربلا روایت می‌کنند؛ اما بهزاد دانشگر در «موکب آمستردام» مسیر متفاوتی را انتخاب کرده است. او به جای آنکه خود را راوی اصلی قرار دهد، صدای آدم‌هایی می‌شود که معمولاً کمتر دیده و شنیده می‌شوند.

کتاب، مجموعه‌ای از روایت‌های کوتاه و مستند از خادمان یک موکب است؛ موکبی که نامش شاید در نگاه اول عجیب به نظر برسد؛ «آمستردام». اما این نام، بیش از آنکه به یک شهر اروپایی اشاره داشته باشد، نمادی از جهانی شدن فرهنگ اربعین است؛ جایی که مرزهای جغرافیایی رنگ می‌بازند و انسان‌ها از قاره‌های مختلف در کنار هم به زائران امام حسین (ع) خدمت می‌کنند.

شخصیت‌های اصلی این کتاب، مهاجران افغانستانی هستند؛ کسانی که سال‌ها در ایران یا کشورهای اروپایی زندگی کرده‌اند، اما در ایام اربعین راهی عراق می‌شوند تا در موکبی مشترک به زائران خدمت کنند.

دانشگر تصویری متفاوت از جامعه افغانستانی ارائه می‌دهد؛ تصویری دور از کلیشه‌های رایج. در این روایت‌ها، مخاطب با انسان‌هایی روبه‌رو می‌شود که با وجود سال‌ها مهاجرت، سختی و دوری از وطن، هنوز بزرگ‌ترین آرزویشان خدمت به زائران سیدالشهدا (ع) است.

برخی از این خادمان از ایران آمده‌اند، برخی از هلند، آلمان و دیگر کشورهای اروپایی. اما همه آنها یک نقطه مشترک دارند؛ عشق به امام حسین (ع).

«موکب آمستردام» داستانی واحد ندارد. هر فصل، روایتی مستقل است؛ گاهی شیرین، گاهی تلخ و گاهی تأمل‌برانگیز.

یکی از ویژگی‌های کتاب، سادگی و صداقت روایت‌هاست. نویسنده تلاش نکرده شخصیت‌ها را قهرمانانی دست‌نیافتنی نشان دهد؛ بلکه انسان‌هایی عادی را به تصویر کشیده که با دغدغه‌های روزمره، مشکلات اقتصادی، مهاجرت، دوری از خانواده و خاطرات تلخ زندگی دست‌وپنجه نرم کرده‌اند و در عین حال، اربعین را فرصتی برای معنا بخشیدن به زندگی خود یافته‌اند.

در بخشی از کتاب، دختری از نخستین سفر خود به کربلا می‌گوید؛ سفری که پس از سال‌ها انتظار و گذشتن از آرزوی شخصی‌اش برای مادرش رقم خورده است. چنین روایت‌هایی، کتاب را از یک گزارش صرف خارج کرده و به اثری احساسی و انسانی تبدیل کرده است.

بهزاد دانشگر از نویسندگان شناخته‌شده ادبیات انقلاب و دفاع مقدس است و در این اثر نیز از همان شیوه آشنا بهره گرفته است؛ روایت مستند با زبانی روان و داستانی.

کتاب از شعارزدگی فاصله دارد و اجازه می‌دهد شخصیت‌ها خودشان سخن بگویند. همین ویژگی باعث شده مخاطب احساس کند پای صحبت خادمان یک موکب نشسته است، نه اینکه در حال خواندن یک متن تبلیغی باشد.

نویسنده با حذف توضیحات اضافه، فضای گفت‌وگوها را حفظ کرده و اجازه داده روایت‌ها، بار اصلی اثر را بر دوش بکشند.

شاید نخستین پرسش مخاطب همین باشد. نام کتاب، کنجکاوی‌برانگیز است و مخاطب را به سمت خود می‌کشد.

آمستردام در اینجا تنها یک شهر نیست؛ نمادی از گستردگی جغرافیای اربعین است. امروز دیگر اربعین محدود به عراق، ایران یا کشورهای همسایه نیست؛ این حرکت بزرگ مذهبی، مهاجران و مسلمانان ساکن اروپا را نیز درگیر خود کرده است.

موکبی که دانشگر روایت می‌کند، محصول همین پیوند فرهنگی است؛ جایی که مهاجران افغانستانی از کشورهای مختلف، در عراق گرد هم آمده‌اند تا میزبان عاشقان امام حسین (ع) باشند.

یکی از مهم‌ترین دستاوردهای کتاب، شکستن مرزهای جغرافیایی است. «موکب آمستردام» نشان می‌دهد اربعین تنها یک آیین مذهبی نیست؛ بلکه شبکه‌ای از انسان‌ها با ملیت‌های مختلف است که حول یک باور مشترک گرد هم آمده‌اند.

از این منظر، کتاب تنها درباره یک موکب نیست؛ بلکه درباره مفهوم «امت» است؛ مفهومی که در آن ملیت، زبان و نژاد جای خود را به هویت مشترک عاشورایی می‌دهد.

«موکب آمستردام» بیش از آنکه کتابی درباره پیاده‌روی اربعین باشد، کتابی درباره انسان‌هاست؛ انسان‌هایی که هر کدام با گذشته‌ای متفاوت، در یک نقطه به هم می‌رسند.

اگرچه حجم کتاب تنها ۱۳۵ صفحه است، اما روایت‌های کوتاه و متنوع آن باعث می‌شود مخاطب با طیفی از تجربه‌های انسانی روبه‌رو شود؛ تجربه‌هایی که گاه لبخند بر لب می‌آورند، گاه اشک و گاه مخاطب را به تأمل درباره معنای خدمت، مهاجرت و همدلی وا می‌دارند.

«موکب آمستردام» را می‌توان از متفاوت‌ترین آثار ادبیات اربعین در سال‌های اخیر دانست؛ کتابی که به جای روایت مسیر، انسان‌های مسیر را روایت می‌کند و نشان می‌دهد جاده نجف تا کربلا، تنها محل عبور زائران نیست؛ بلکه محل تلاقی سرنوشت‌ها و دل‌هایی است که از سراسر جهان به یک مقصد رسیده‌اند.

انتهای خبر/264253/